Update

Lieve allemaal,

Hierbij even een update speciaal voor jullie. 
Vaak denken mensen bij een whiplash dat je alleen last hebt van veel pijn. Maar er komt zoveel meer bij kijken! Het ongeluk is inmiddels alweer 3 maanden geleden, maar het gaat nog steeds niet zoals ik zou willen. 
Aan de buitenkant zullen jullie niks aan mij zien, maar van binnen struggle ik 24/7 met allerlei dingen.  Helaas staan er een aantal wervels niet goed in mijn nek. Met een speciale behandeling zijn we nu aan het kijken of we deze wervels terug op zijn plek kunnen krijgen en ze daar kunnen houden. Ik ben heel blij dat ze me kunnen helpen, alleen houdt dat wel in dat ik veel moet rusten. Vandaag heb ik weer een behandeling gehad. Eentje die helaas niet gepland was, maar wel hard nodig.  Daarom ben ik genoodzaakt morgen, 10-04, de winkel nog een dag extra te sluiten. 

Daarnaast wil ik jullie allemaal bedanken voor jullie medeleven, steun, lieve woorden, kaartjes, berichtjes, telefoontjes, loyaliteit, vertrouwen en alles eromheen. Elke dag laten jullie mij hiermee weer een stuk beter voelen en daar ben ik jullie heel erg dankbaar voor. Ik doe er alles aan om snel weer de oude te worden.

Liefs,

Jeske

Auto ongeluk - Jeske

Allereerst een shout out naar mijn stagiaires Jeske en Aniek.
Dankzij hun hulp kan mijn winkel open blijven. Als deze twee kanjers niet mijn stagiaires waren geweest, had ik de winkel kunnen sluiten.

Vandaag, 3 weken geleden, heb ik een auto ongeluk gehad.
Door het ongeluk heb ik een whiplash, met alle gevolgen van dien. Ik kan je vertellen, het is echt geen pretje en dit gun ik niemand. Een paar uurtjes per dag werken vergt namelijk al heel veel van mij op dit moment. Dat ik minder in de winkel te zien ben, betekend niet dat alles stil ligt. Achter de schermen blijf ik  zorgen voor alle leuke nieuwe collecties en zorg ik ervoor dat alles door blijft draaien. Dit is dan ook de reden dat jij mij de komende tijd minder zult zien in de winkel. En daarom wil ik dit graag met jou delen.

Je mag mij natuurlijk altijd een berichtje sturen om te vragen wanneer ik er zelf ben. Dan probeer ik ook rond die tijd te komen, vind ik gezellig!

De afgelopen weken hebben Jeske en Aniek mijn vertrouwen gewonnen. Ik, die na 3,5 jaar iets opbouwen, ineens alles uit handen moest gaan geven. Waar je eerst alle touwtjes zelf in handen hebt en nu helemaal niks meer. Ik geef toe, het is erg lastig. Vooral als je zo gedreven bent in wat je dagelijks het liefste doet. Bezig zijn in mijn winkel.. full time!

Geloof me deze twee kanjers zullen jullie net zo goed helpen in de winkel als dat jullie gewend zijn. Jeske en Aniek vullen elkaar goed aan! Dus.. ben een beetje lief voor ze hé!

Tot snel allemaal

Liefs Jeske


Mijn verhaal 

Vaak krijg ik in de winkel de vraag, waarom ben je deze winkel begonnen? En waarom op deze plek? Knap hoor dat je het aandurfde, zo’n grote stap. Ik zou het nooit gedurfd hebben.

In het begin vertelde ik mijn klanten en de interviewers bij de opening niet het verhaal achter de beslissing om de winkel te openen. Ik wou gezien worden als Jeske en niet als een meisje die al heel veel obstakels heeft moeten doorstaan. Maar omdat ik steeds vaker lees over het onderwerp, wil ik mensen inspireren.

Op 14 januari 2013 kreeg ik te horen dat ik het rustiger aan moest doen, zo rustig dat ik niet meer mocht gaan werken, uitrusten en alles op een rijtje krijgen was het advies van mijn huisarts. Ik was getroffen door een Burn-out en dat al op een 19 jarige leeftijd. Ik vroeg me af hoe het zover had kunnen komen, waarom heb ik mijn grenzen nooit aan durven geven, en waarom overkomt mij nu juist dit?

Vaak werden mijn klachten niet helemaal serieus genomen, een meisje van 19 jaar, wat kan haar nu teveel worden? Een gevoel van onbegrip en eenzaamheid werd steeds groter. Niemand was er op dat moment die mij erdoorheen kon slepen, alleen ikzelf kon aan mezelf gaan werken. Geestelijk was ik helemaal uitgeput maar aan de buitenkant kon niemand zien welke schade diep van binnen verborgen zat. Dat maakt een burn-out nog lastiger.Ik zei weleens, had ik maar een gebroken been dan snapte mensen mijn pijn en werd ik wel serieus genomen…

Voor mijn familie, vriend en vriendinnen was het ook een hele moeilijke tijd. Ook voor hun was het lastig om met mij om te gaan. Mijn moeder en een speciaal persoon hebben mij er deze periode doorheen geholpen. Jeske was Jeske niet meer alleen zij voelde wel mijn pijn mee. Alleen zij begrepen op een gegeven moment hoe ze met mij om moesten gaan. Daarvoor ben ik hun nog steeds altijd dankbaar.

Anderhalf jaar lang heb ik in een roller coaster geleefd.Tussendoor en daarna ben ik nog verschillende keren terug gefloten. Er gaat namelijk al een lange weg aan vooraf, voordat het echt zijn hoogtepunt heeft bereikt. Ik was vaak ziek maar bleef toch doorgaan. Een paracetamol en het zakte wel dacht ik. Bij mij is het uiteindelijk zover gekomen door mijn perfectionisme (wat overigens nooit zal veranderen maar ik kan er wel veel beter mee omgaan), teveel hooi op mijn vork willen nemen en geen nee durven te zeggen. Ik werkte 36 uur per week in verschillende functies bij hetzelfde bedrijf, deed er een pittige avondopleiding naast, CE-deeltijd, en daar kwam nog bij dat mijn lieve opa plotseling overleed in november 2012.

In de eerste weken heb ik vooral heel veel geslapen. Er viel eigenlijk niks met mij te beginnen. Ik leefde op de bank met mijn hondje en als ik wakker was keek ik de hele dag TLC. Na wat gesprekken met de bedrijfsarts heb ik zelf besloten hulp te gaan zoeken. Zelf heb ik een psycholoog gezocht waar ik me goed bij voelde en die gespecialiseerd was in een Burn-Out. Veel afspraken volgde en na elke afspraak was ik geestelijk helemaal op. Alleen zij kon die muur doorprikken waarna al het verdriet, onbegrip, eenzaamheid en woede eruit kwam. Uiteindelijk zijn het alle tranen waard geweest en heeft zij mij geleerd om nee te zeggen en te leren leven met mijn perfectionisme.

Je zult nu wel denken, maar waarom heeft ze dan wel de winkel kunnen opzetten? Dat vraagt toch juist veel druk, tijd en energie? En werd haar dit niet teveel? Ik zal je erover vertellen.

In de tijd van mijn burn-out heb ik mijn passie gevonden. Mode! Mode was op dat moment het enige waar ik écht gelukkig van werd. Ik was dan ook vaak bezig met modedingetjes en op die momenten was ik de gelukkigste persoon op aarde. Er verscheen een glimlach op mijn gezicht en ik begon te stralen. Vanaf dat moment wist ik het ook zeker, hier moet ik iets mee gaan doen.

Elke ochtend voordat ik naar mijn vorige werk reed, reed ik recht op dit pand af.  Ik wist het, dit moet mijn pand worden. Thuis had ik het al verschillende keren laten vallen dat ik voor mezelf wilde beginnen. Mijn moeder stond gelijk achter mijn beslissing alleen mijn vader trok mij in bescherming en wou niet dat ik weer in een diep dal terecht kwam. Toch kwam ik in een stroomversnelling terecht. Mijn moeder had als verrassing een bezichtiging geregeld. Diezelfde middag heb ik een optie op het pand genomen. Door mijn opleiding Commerciële economie leerde ik veel. Het bedrijfsplan was dan ook binnen één week klaar. Na veel geregel en uitzoek werk kreeg ik dan eindelijk groen licht: Say Jess to Beauty de winkel was een feit.

Iets doen wat je leuk vindt is mijn levensmotto geworden:“Let what you love, be what you do”.Als je ergens van houdt om te doen, zal het nooit voelen als werk. Achteraf is een burn-out het beste wat me ooit is overkomen. Ondanks alle pijn en tranen zou ik het zo weer overdoen, want uiteindelijk maken mijn kleine littekens van binnen de persoon wie ik nu ben.

 

Na het schrijven en tien keer overlezen van deze blog besef ik me dat het vandaag precies 3 jaar geleden is dat ik het nieuws te horen kreeg. Het heeft zo moeten zijn denk ik.

Liefs, Jeske

 

© 2016 - 2019 Say Jess Fashionstore | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel